διάβασα ότι το πρώιμο START A PEOPLE των lo-fi Βlack Mouth Super Rainbow είναι μαγικό / δεν το έχω ακούσει ακόμα / το τελευταίο τους EATING US το βρίσκετε σε προηγούμενη ανάρτηση τούτου του μπλογγ /
τα σοσιαλιστικά μπάνια του λαού του '80 ήρθαν μία για πάντα να καταστρέψουν την ομορφιά των καλοκαιριών του ΄70 / μετά έγιναν όλα οικόπεδα / και ασπρόμαυρα / αυτό που έμεινε να συντηρεί τις αναμνήσεις είναι το άρωμα από το φιδάκι, η μυρωδιά του πεύκου, το καρπούζι και οι πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες...
" I really like to be in the wilderness away from people and society and all these idiots, you know, all these people around that cause me trouble and get me in trouble and stuff. "
Βέβαια ο Tommie έφτασε σε αυτό το σημείο αφού πέρασε την κρίση αυτογνωσίας του. Μετά τα, δύσκολα μεν, παιδικά του χρόνια κατάφερε να γίνει χασάπης και να βγάζει καλά λεφτά - εξακολουθώ να αναρρωτιέμαι γιατί στην Αμερική ένας χασάπης είναι από τους καλύτερα αμοιβόμενους εργαζόμενους. Μετά όμως όπως ο ίδιος παραδέχεται... " Shit man, later I just got myself lazing just a big fat zero man, I ain't got a life, I ain't doing nothing, I'm just hanging out man. "
Τώρα όμως τα πράγματα δεν είναι πια τα ίδια για τον Tommie. Το όνειρο του είναι να περάσουν οι 16 μήνες αναστολή για να καταφέρει να παντρευτεί τον έρωτα της ζωής του και να αναχωρήσουν για την Μοντάνα μακρυά από όλους και από όλα της σκατοΑριζόνας. Προς το παρόν ταξιδεύει με το βαν του και έχει για παρέα τον σκύλο του Pee Wee.
[ Ο Tommie βοήθησε τον έρωτα της ζωής του να θάψουν τον πρώην γκόμενο της, τον οποίο αυτή σκότωσε με οπλοπολυβόλο γιατί την παρενοχλούσε και απειλούσε να σκοτώσει τα τρία της παιδιά. ]
πολύ καλύτερο από το προγημούμενο LP growle's garden / το οποίο ομότιτλο track εμπεριέχεται στο TOTEMS FLARE / δικό μας χάρη ξανά στον κ.Ιλό Clark TOTEMS FLARE
Tο White Queen Psychology είναι το τελευταίο clip της τριλογίας του jeune premier στη δισκογραφία Stonephase. To 1o ήταν το Wedgehead Gets Lucky και το 2ο το Yellow Brick Road. [ Δικό μας χάρη στον κ.Ιλό.]
Το 2004 η γνωστή ελλαδική εταιρεία παραγωγής τηλεοπτικών και διαφημιστικών προιόντων STEFI PRODUCTIONS, μπήκε και στην επιχειρηματική δραστηριότητα διοργάνωσης events και εκδηλώσεων, ως STEFI EVENTS. Το πρώτο της πόνημα ήταν σε ένα πεδίο κενό και καινό για την ελλαδική αγορά θεαμάτων, αυτό που ονομάτησε SYNCH FESTIVAL: Φεστιβάλ Ηλεκτρονικής Μουσικής και Ψηφιακών Τεχνών. Αντιγράφω από εκείνο το 1ο δελτίο τύπου:
Τι είναι το Synch Festival; Το Synch Festival γεννιέται φέτος ως ένα πολυφασματικό πολιτιστικό γεγονός σύγχρονων τάσεων που θα λάβει χώρα από τις 3 ως τις 5 Ιουνίου στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου (Τ.Π.Π.Λ.), υπό την αιγίδα του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου και του Δήμου Λαυρίου. Στις τρεις αυτές μέρες και νύχτες, οι χώροι του φεστιβάλ θα φιλοξενήσουν τις πολλαπλές μουσικές δράσεις (live acts, dj & laptop sets ) ενενήντα τουλάχιστον καλλιτεχνών καθώς και τις οπτικοακουστικές ή εικαστικές δράσεις ( video art, installations, workshops ) δημιουργών από την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο. Θα παρουσιαστεί έτσι μία πληθώρα θεαμάτων ψηφιακών εφαρμογών, ενώ ο χώρος θα οριοθετηθεί και θα αναδειχθεί αρχιτεκτονικά και από τις φωτιστικές παρεμβάσεις ( light design ) ελλήνων και ξένων φωτογράφων. Η ιδέα Η Stefi, μία από τις πιο καθιερωμένες εταιρίες παραγωγής στον ελληνικό χώρο, δραστηριοποιείται στον τομέα διοργάνωσης εκδηλώσεων ως Stefi Events. Μέσα από τη συνεργασία της Stefi Events και της Apotheosis Entertainment, μίας ομάδας νέων ανθρώπων που εμπλέκεται άμεσα στην μουσική παραγωγή και προώθηση της ηλεκτρονικής μουσικής, το Synch Festival επιδιώκει να απαντήσει στην ανάγκη για την ύπαρξη ενός ευρύτερου θεσμού για την προβολή των διεθνών τάσεων τόσο στο πεδίο της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής όσο και στον ευρύτερο χώρο των ψηφιακών μορφών σύγχρονης τέχνης. Η έλλειψη μίας αντίστοιχης διοργάνωσης στην Ελλάδα καθώς και η ολοένα εντεινόμενη ανάγκη των νέων ανθρώπων της για μία συνολική ψυχαγωγία που μπορεί να προσφέρει τόσο την πολλαπλότητα διαστάσεων και επιλογών όσο και τη γνωριμία με τον ευρύτερο χώρο της ψηφιακής δημιουργίας, είναι τα κύρια κίνητρα που ώθησαν στη γέννηση του Synch Festival αλλά και στην ανάγκη για μία μακρόχρονη εδραίωσή του. Η εκρηκτική ανάπτυξη της παγκόσμιας ηλεκτρονικής σκηνής, οι μεταβολές που τα νέα μέσα επιφέρουν στο ευρύτερο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, καλούν για πρωτοβουλίες και θεσμούς που θα επιδιώξουν το συγχρονισμό και την ψυχαγώγηση του -νεότερου κυρίως- κοινού της χώρας με τις τελευταίες εξελίξεις και τάσεις στο χώρο της τέχνης και της τεχνολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. O πολιτισμός λοιπόν είναι πολύ μεγάλη μπίζνα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει ένας επιχειρηματίας που στοχεύει στο κέρδος. Όχι στην πολιτιστική αναβάθμιση. Και στην ελλάδα κέρδος σημαίνει μεγάλη μπάζα. Κάτι που σαφέστατα είναι εφικτό με την ομπρέλα της διαπλοκής, που έκανε θεσμό τελικά την επιχειρηματική πρωτοβουλία και την ενσωμάτωσε στο ελληνικό φεστιβάλ. Από το εναλλακτικό Λαύριο και το ΕΜΠ, στην trendy Αθήνα και το ΕΦ. Μία απόσταση που την γεφυρώνει πολύ χρήμα. Και τι σε μέλλει εσένανα, θα μου πεις; Τίποτα. Να βγάζει ο κόσμος όσο χρήμα θέλει. Μην το πασάρετε όμως ως κάποιο γεγονός ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας. Ειδικά φέτος που το πρόγραμμα είναι το πιο κουρασμένο από ποτέ. Και τα 80 ευρώ του τριημέρου να μην δικαιολογούν σε καμία περίπτωση το πολιτιστικό μέγεθος της διοργάνωσης αλλά ούτε και τη συνήθη κάκιστη ηχητική κάλυψη.
Προχθές ξεκίνησε να προβάλλεται το επεισόδιο 001 του David Lynch από την σειρά που αποκαλεί Ιnterview Project. Απλοί άνθρωποι, κατά μήκος της Αμερικής, μιλάνε για τη ζωή τους. Έχουν να πουν πολλά περισσότερα από τα πρόσωπα που προβάλλουν τα μέσα. Ο Jess διατύπωσε κάτι, που προσωπικά πρώτη φορά ακούω να ειπώνεται. " Δεν είμαι για τίποτα άλλο περήφανος εκτός του ότι είμαι ζωντανός ". Η ζωή είναι ένα δύσκολο δώρο. Υπάρχει άραγε τίποτε περισσότερο για το οποίο μπορούμε να είμαστε περήφανοι; Ανυπομονώ να δώ το επεισόδιο 002 αύριο. Κάθε 3 μέρες θα προβάλλεται ένα επεισόδιο. Την εισαγωγή κάθε φορά την κάνει ο David Lynch, θυμίζοντάς μου τον Alfred Hitchcock σε μία αντίστοιχη τηλεοπτική σειρά 30λεπτων ιστοριών τρόμου, Alfred Hitchcock presents, τις καλύτερες ιστορίες τρόμου που έχω δει ποτέ.
David Lynch's Interview Project David Lynch has started a project to interview people and post a video every three days for a year. "Jess was our first interview. We found him sitting on the side of the road during the middle of the day. He told us he was waiting for his trailer to be repaired so he could go live alone in the desert. Although hesitant at first, Jess agreed to spare a bit of his time and talk to us. His rugged delivery and appearance soon gave way to a gentle man who was just looking for some peace in his life. After leaving Jess we headed further easy into Arizona to look for our next interview."