παράξενο

Σ Υ Μ Β Ι Ω Σ Ι Σ
περισσότερα ε δ ώ

δυνατό

manand ευχαριστούμε [κλικ ον δι ιματζ]

ΝΟΚΙΑ 3,2 megapixel

2009/10/10 PUBLISIST @ 6 D.O.G.S
2009/10/11 b @ ΚΑΡΙΟΘΡΑΥΣΤΗΣ

PET SHOP BOYS live στο VM's YURIA 2009

ATHENS, Greece, 2010

Come closer now.
Here, was my whole world.
Home.
School.
The movies.
And God.
Come closer now.
And see your dreams.
Come closer.
See mine.

"...Αγαπάμε το μέρος που μισούμε και μετά μισούμε το μέρος που αγαπάμε. Εγκαταλείπουμε το μέρος που αγαπάμε και μετά περνάμε μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να το ανακτήσουμε..."
Τέρενσ Ντέϊβις
ΟΦ ΤΑΪΜ ΕΝΤ ΔΕ ΣΙΤΥ = 1 + 2 + 3 + 4 [ με ελληνικούς υπότιτλους ]

Hydra Improvisation

from the workshop athens+antwerp
[ Autumn of 2009 it took place in Rethymno and Hydra, Greece]

3 ζωγράφοι, η Katinka o Απόλλωνας και ο Νίκος, παίζουν το πιάνο [ δεν ξέρει κανείς τους μουσική ] ενόσω η Χρύσα-που έφτιαξε και την σούπερ φετινή αφίσα του φεστιβάλ αθηνών-ετοιμάζει το ημερολόγιο του μουλαριού και η Σταυρούλα δοκιμάζει τις video δυνατότητες της ψηφιακής μηχανής.
ART SAVES.

BAALTE

Πριν λίγο το άκουσα για πρώτη φορά. Το βρήκα σε ένα αμερικάνικο μπλογγ, το οποίο αναφέρει ότι μόλις του απεστάλλει με το ταχυδρομείο το cd R auto από τους ισπανούς baalte κλπ ανάλυση και στο similar sounds αναφέρει Black Dice. Eκεί τσίμπησα [απέχει όμως πάρα πολύ]. Junky του άγουρου και άγνωστου, δοκίμασα. Και ανταμείφθηκα. Δεν έχει κάποια δυνατή στιγμή. Είναι κάπως μονοκόμματο από τράκ σε τράκ αλλά συνολικά δίνει καλή εντύπωση.Πιο πολλά λόγια δεν μπορώ να γράψω αν δεν το ακούσω πρώτα στα σωστά γκάζια. Το artwork είναι ψαρωτικό. Ενδείκνυται και ειδικά για talent scouting πειραματισμούς.

Baalte
AUTO

είναι έλληνας ο σαράντης;

Πάντα το αναρρωτιόμουν όταν έβλεπα 12" του στο μπουμκατ. Την άνοιξη ο σαράντης, ο ντεβίλ και ο σάσκουοτσ έφτιαξαν την αναίσθητη δισκογραφική με έδρα το-ελληνοφοιτητικοκρατούμενο-Λιτζ. Το πρώτο τους πρότζεκτ αντί ενός EP που προοριζόταν κατέληξε στη 2πλή συλλογή βόκαλς & βέρσιονς με μέγκα συμμετοχές που πήρε καλές κριτικές από το BOOMKAT ως το FACT και παίζεται από τον 1xtra και τον RINSE μέχρι την ιέρεια τρέντσέττερ Mary Anne Hobbs. Δεν μπορώ να πω ότι συνολικά με διακίνησε ιδιαίτερα, αλλά έχει κάποιες καλές στιγμές. Γι αυτό δεν το συστήνω ως κάποια σούπερ συλλογή. Αφορά μόνο όσους είναι στη σκηνή και δεν θέλουν να χάνουν τίποτα.
[ Όπως με ενημέρωσε ο gizmo ο σαράντης είναι πράγματι έλληνας. ]
κλικ ον δι ίματζις του ντάουνλοντ βάλιουμ ουάν έντ του.

lol

[ Bodyshot ] ELECTRIC 6
σε καλό να μου βγει / γέλασα και σήμερα / ποιο 80'ς τρασ τρακ πήρε ρε γαμώτο; / γκόμενα τόλεγε / αν το θυμηθείτε δώστε το στο σίμποξ / πρέπει να διαβάσω και δεν θέλω / σι γιου λέϊτα (ή στις 19.00 στο vm foumdation meeting).

ΑΒΑΔΙΣΤΑ ΡΙΛΙΤΖΙΟΥΣ ΦΑΝΚ

κλίκ όν δί ίματζ φόρ δέ λίνκ / τράκ #01 ίζ έ κίλερ
[manand στο αφιερώνω]

HOLY SHIT! WHAT IS THIS?

Στην ινερνετική πλατφόρμα για μουσικούς ,muxtape , βρίσκεται η καινούργια ΠΟΠ ΒΟΜΒΑ που λέγεται "Jesus Christ."(the indie band) με τη γενική περιγραφή :ένα ηχητικό project από το Brooklyn, New York City, New York, U.S.A. Το πρώτο mp3 που μας δίνουν είναι το σ α ρ ω τ ι κ ό "Is This Really What You Want?"
Το background του duo προϊδεάζει πολύ δυνατό σεισμό από το αναμενόμενο ep τους.
Κάνω paste το δελτίο τύπου τους:

"Tao Lin is widely regarded as the Poet Laureate of Generation Y. Carles from HIPSTER RUNOFF blog is widely regarded as the subconscious voice of Generation Y. These two influential voices have come together to form "Jesus Christ." (the indie band).
This is not a band--this is a sound project. Tao and Carles are looking to capitalize on emerging music + audio media markets. The product is intended to be something that you can 'authentically empathize with', moreso than a traditional 'indie band.'
"Jesus Christ." (the indie band)'s tentatively titled Is This Really What You Want? EP is 'slated' for a Fall release. The two childhood friends spent 1 month recording the EP in Tao's studio apartment. The EP is a soundscape journey through the challenges of a modern relationship. It will be available digitally, physically, and emotionally."

THIS IS WHAT I REALLY WANT
[ όποιος βρει πρώτος λίνκ παρακαλώ να το αφήσει στο σιμποξ. προς το παρόν δεν υπάρχει τίποτα άλλο γι αυτούς. ευχαριστώ. ]

deep dive

[Artwork: Mickey Dreamkey]

"Here's to the memory of ages past. A selection of tunes from the FH stash, collected throughout the years from great blogs like Mutant Sounds, Egg City Radio, Zero G Sound, The Library Hunt and numerous others. I tried to avoid sharing tracks re-issued recently, so if you like this early electronica style, you should check out the releases by Lo Recordings,Permanent Vacation, Trunk Records, Finders Keepers and Glo Spot. Each tape comes with a different "Aquarius" cover version, the highlight being the frantic Daniel Johnston WFMU telephone performance. Enjoy."

by the great greek musician: FANTASTIKOI HXOI

THE AQUARIUS TAPES

ο Dem Hunger ξαναχτυπά

με το 56" υπνωτικά θανατηφόρο Dead Hooker.
πάρτο από εδώ και βάλτο στο repeat.

ΜΟΝΟ Η ΤΕΧΝΗ ΣΩΖΕΙ

"Yellow Tears is the sound of a drop of urine being pushed through an infected urethra. An uncomfortable attraction to the golden realms of natural expulsion, this is the audio collage equivalent of a child's worst day at a carnival as an actionist nightmare of disturbing imagery and sounds. Don't Cry shows these young masters at work, carving out sculptures of depravity using god-knows-what for source sounds. The listener is introduced to a mostly quiet, subtle psychology of fear, childhood trauma and locked cellars. Power comes from the absence of the familiar. Separating themselves from the narcissistic herd, the band requires decades of therapy to begin to solve their problems. Bad dreams are supposed to be frightening.
Following shocking albums from Kevin Drumm, Cold Cave, Wolf Eyes and Grey Wolves, Yellow Tears join one of the strongest label schedules around with their latest album 'Don't Cry' on Dominic Fernow's Hospital imprint. The group are an intense bunch of characters, devoted to creating a totally unhinged blend of repressed violence and engrossing drone layers that will uplift and terrify you with equal force. 'Don't Cry' is just an uncomfortably reassuring listen from start to finish, coating two sides of the black stuff in dismantled sketches of brutality and internal noise expunged from sources unknown. The album takes the form of an audio collage, cutting out and pasting sections of your worst nightmares with subtle use of hovering synthlines and close attention to atmospheric detail, presumably using field recordings to create a morphing sense of space alternating between claustrophobia and widescreen loneliness. We're not smart enough to coin a new genre for this sound, but it really is a visceral exercise in aural narcosis that is just ruling our world."
για να σφίξουν λίγο οι κώλοι
γιατί
σαν πολύ να φλωρέψαμε
Yellow Tears
DON'T CRY

μονόπολη

δεν άντεξα τελικά πολύ μακρυά από το πισί / εντάξει πρώτη μέρα διάβασμα είναι-η γνωστή δικαιολογία / τον μονόπολη δεν τον έχει δώσει νομίζω κάποιος από τους γνωστούς άγνωστους / μεσσιέ ιλό-γκάτιντ-γκίζμο / τον φλπ τον κλείσανε / και το λέω γιατί πολλά στάφ που ανακαλύπτω και με περισσή χαρά θέλω να μοιραστώ τα έχουν ήδη δώσει προ πολλού οι άνωθεν γκουρού-τσακάλια

πράσινο ξημέρωμα

όπως το ΄81 που περίμεναν την ανατολή για να δούν αν το χρώμα του ήλιου είναι πράσινο / ελπίζω να μην συμπληρωθεί το deja vecu με σεισμό / πάω για ύπνο / ακολουθούν-ξανά-4 βδομάδες σκληρού διαβάσματος / αν δε σας δω μεσοβδόμαδα θα με δείτε κυριακή εδώ / θα μου λείψουν οι φρέσκες μουσικές-αλλά δεν νομίζω να αντέξω πολύ εκτός πισί / σας αφήνω στην φροντίδα του μπέριαλ από την συλλογή της χάϊπερνταμπ-λίγες αναρτήσεις παρακάτω.

Impro ευχαριστώ Acte Vide

Είναι η Κυριακή μετά από την Κυριακή του improvisation session των Acte Vide και των Friends τους αλλά δεν ήθελα να περάσει ξανά στο ντούκου αυτή η εμπειρία. [Αυτό το πσκ έκανα πολλά στον έξω κόσμο αρχής γενομένης με τον Egyptian Lover στο Bios και κλείνοντας με το Antichrist στο AΣΤΥ. Γι αυτά έχασα την ευκαιρία να γράψω κάτι. Στο μόνο που θα γυρίσω ίσως είναι η ταινιάρα του Lars Von Trier-γιατί είναι απίστευτες οι παπαριές των σινεκριτικών.]
Oι Acte Vide αποτελούν την πρώτη-και μοναδική μου-θύρα εισόδου στην αυτοσχεδιαστική μουσική. Απότι μου έχουν πει με μετριοφροσύνη απέναντι στον θαυμασμό μου υπάρχει εγχώρια πολύ καλή σκηνή αλλά δεν την γνωρίζω. Για μένα οι Acte Vide είναι η πρώτη αγάπη και όπως λέει και η διαφήμιση η παντοτινή. Η αυτοσχεδιαστική μουσική είναι μία άμεση, στιγμιαία μουσική σύνθεση που στηρίζεται στην αλληλεπίδραση των καλλιτεχνών μεταξύ τους και με τον περιβάλλοντα χώρο. Είναι μία επαφή και επικοινωνία που ακουμπά τα όρια μίας άλλης διάστασης. Ο χώρος και ο χρόνος εξαϋλώνονται και το μέσα με το έξω γίνονται ένα. Έχω ακούσει ελάχιστα ηχογραφημένα αλλά νομίζω πως το μεγαλείο έγκειται στη ζωντανή εμπειρία, στο εν τω γεννάσθαι της ηχητικής σύνθεσης. Το δεύτερο improsession των Acte Vide που παρακολούθησα-παιδιά σας ευχαριστώ για την τιμή να με καλέσετε-είχε μία άλλη ιδιαιτερότητα. Συμμετείχαν πολλά άτομα που έμπαιναν και έβγαιναν στη σύνθεση ανάλογα με την ψυχική τους διακίνηση , χρησιμοποιώντας μουσικά όργανα με κουλούς τρόπους ή κουλά αντικείμενα με μουσικό τρόπο αλλά και το σώμα τους μόνο. Κάποια στιγμή είχα συντονιστεί και εγώ τόσο στη μέθεξη που ήθελα με κάποιο ηχητικό τρόπο να ενταχθώ. Δεν το έκανα βέβαια. Αλλά νομίζω ότι ούτως ή άλλως συμμετείχα μόνο και μόνο με την παρουσία μου-για να μην αναφέρω το θόρυβο που έκανα με τα βήματά μου, το ψιθύρισμα, το άνοιγμα της μπαλκονόπορτας για να καπνίσω και το φλας της φωτογραφικής που ίσως να ακούγονται και αυτά στην ηχογράφηση. Να πω την αλήθεια δεν μπορώ να προτείνω ανεπιφύλακτα την ακρόαση της συγκεκριμένης ηχογράφησης σαν πρώτο άκουσμα. Έχει τίτλο Acte Amicale και την δίνουν οι Acte Vide από το blog τους, όπως και όλα τα υπόλοιπα improvisation session τους.
Αντίθετα νομίζω ότι το καλύτερό τους για πρώτη επαφή με την improvisation music είναι αυτό. Όσο σεμνοί κι αν είναι και όσο άσχετος κι αν είμαι εγώ, οι Acte Vide έχουν πολύ ταλέντο. To δείχνουν και τα πολλά links στην μπλογγόσφαιρα με πιο διάσημο αυτό στο mutant sounds.

εκλογική θλίψη - ο επιτάφιος της δημοκρατίας

Ξεκίνησα αυτή την ανάρτηση την Παρασκευή. Βρήκα την κατάλληλη-τον Ρίτσαρντ Σκέλτον που τον έμαθα πρόσφατα από το Γουάϊρ- μουσική επένδυση για να περιγράψω την μελαγχολία μου για την κατάσταση των ημερών. Και το άφησα εκεί. Σήμερα Κυριακή όμως, ως μεταχρονολογημένο υστερόγραφο, αποφάσισα να μην παραιτηθώ τόσο άδοξα προχωρώντας σε νέες αναρτήσεις. Ήθελα να αναφέρω τις σκέψεις μου. Σαν είδος προσωπικής εξομολόγησης που ψυχοκαθαίρει καί όχι γιατί έχω ανακαλύψει το άγιο δισκοπότηρο.
Με αφετηρία το βιβλίο του Καστοριάδη "Η ελληνική ιδιαιτερότητα"-όχι ελλαδική γιατί οι όροι ελληνικό και ελλαδικό δεν ταυτίζονται-και αφορμή τα σημεία που αναφέρεται στην πραγματική έννοια της δημοκρατίας, άρχισα μία σειρά σχετικών αναγνωσμάτων. Συνειδητοποίησα ότι αυτό που αποκαλούμε προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία απέχει πολύ από την δημοκρατία-και στη χώρα μας ακόμα περισσότερο. Συνειδητοποίησα ακόμα ότι αυτή η εμμονή για τον εγκλωβισμό στο δικομματισμό ως αιτία των δεινών μας είναι η στάχτη στα μάτια που ρίχνει ο κομματισμός για να συντηρήσει την ύπαρξή του. Κομματισμός και Δημοκρατία είναι όροι ασύμβατοι μεταξύ τους. Ο εγκλωβισμός και το αδιέξοδο της χώρας συντηρούνται από τον κομματισμό και την κομματικοκρατία που συνθέτουν την "ελλαδική ιδιαιτερότητα" πολύ περισσότερο από κάθε άλλη χωρική πραγματικότητα. Το δικαίωμα της μίας ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια χωρίς απολύτως κανέναν άλλο μηχανισμό δημοκρατικής συμμετοχής, παρέμβασης και ελέγχου δεν είναι δημοκρατία πολιτισμικά εξελιγμένης κοινωνίας. Οι εκλογές σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι γιορτή δημοκρατίας αλλά το μνημόσυνό της.
Δεν έχω το ταλέντο του λόγου για να διατυπώσω ευκρινέστερα τις διαπιστώσεις μου και την αποστροφή μου για τον χαμηλής νοημοσύνης και ευτελούς ποιότητας λόγο της ελλαδικής πολιτικής. Δεν θα ψηφίσω στις βουλευτικές εκλογές και σε καμία άλλη βουλευτική εκλογή που εξακολουθεί να ακρωτηριάζει το μεγαλύτερο προϊόν της ελληνικής σκέψης και κατ' επέκταση του δυτικού πολιτισμού που είναι η δημοκρατία. Αντίθετα θα συμμετάσχω σε οποιαδήποτε δραστηριότητα που στοχεύει να την αποκαταστήσει.

γκρέμλινζ

Eίναι ο τέρορ ντάντζα ο καλύτερος γκράϊμερ που'χει βγει ποτέ;
Θέλω μία απάντηση από την 3άδα μεσσιέ ιλό-γκίζμο-γκάτιντ.

Tέρρορ Ντάντζα
ΓΚΡΕΜΛΙΝΖ

timeless

ένα λίνκ από το 1975 που ακούγεται σαν αυριανό-παρά το χθεσινό του artwork.
HIGHLY RECOMMENDED.
Mπεγνάγ Φέβγ [από τον M.Hulot]
Δε Στρέϊντζ Νιού Γουόρλντ Οφ Mπεγνάγ Φέβγ